รายได้ต่อปีจะแตกต่างกันไปอย่างมากตามสถานที่ตั้งและขนาด. ตัวเล็ก, อาร์เคดที่ได้รับการจัดการอย่างดีสามารถเชื่อมต่อระหว่างกัน $50,000 และ $100,000 ในผลกำไร, ในขณะที่ศูนย์รวมความบันเทิงสำหรับครอบครัวขนาดใหญ่ (FEC) สามารถสร้างรายได้หลักล้านได้. อัตรากำไรมักจะวนเวียนอยู่รอบๆ 20% ถึง 35% หลังค่าใช้จ่าย.

ตอนนี้, ROI สูงสุด (ผลตอบแทนจากการลงทุน) มาจาก:

• เครื่องปั้นจั่น/ก้ามปู: การบำรุงรักษาต่ำพร้อมการเล่นซ้ำสูง.

• เกมส์ไถ่ถอน: เครื่องออกตั๋วรางวัล.

• ความจริงเสมือน (วีอาร์) แพลตฟอร์ม: ข้อเสนอเหล่านี้มอบประสบการณ์ที่ผู้เล่นไม่สามารถกลับบ้านได้.

มันขึ้นอยู่กับรุ่น. หากคุณวางเครื่องในสถานที่ของบุคคลที่สาม (เช่น บาร์หรือร้านซักรีด) ออกไป ข้อตกลงส่วนแบ่งรายได้, ส่วนใหญ่จะเป็นแบบพาสซีฟ. อย่างไรก็ตาม, การเปิดหน้าร้านอาร์เคดโดยเฉพาะนั้นเปิดใช้งานอยู่ “ลงมือปฏิบัติ” ธุรกิจการบริการ.

• ผู้ดำเนินการเส้นทาง (3–5 เครื่อง): $10,000 - $20,000.

• ร้านค้า/บาร์เคด: $100,000 - $250,000.

• ศูนย์ขนาดใหญ่: $500,000+. ต้นทุนหลักได้แก่อุปกรณ์, เงินมัดจำสัญญาเช่า, การออกแบบตกแต่งภายใน, และระบบแสง/เสียงเฉพาะทาง.

ค่าใช้จ่ายต่อเนื่องเบื้องต้นคือ เช่า, ไฟฟ้า, และการบำรุงรักษา. เครื่องจักรที่ใช้ไฟ LED สมัยใหม่ใช้พลังงานน้อยกว่า, แต่ชิ้นส่วนเฉพาะสำหรับเครื่องจำลองระดับไฮเอนด์อาจมีราคาแพงในการเปลี่ยน.

ใช่. อุตสาหกรรมได้เปลี่ยนจาก “ศูนย์เกม” ถึง “จุดหมายปลายทางทางสังคม” ผู้คนมาเยี่ยมชมร้านค้าเพื่อสัมผัสบรรยากาศทางสังคม, ความคิดถึง, และเทคโนโลยีระดับสูง (เช่น VR แบบสัมผัส) ที่คอนโซลภายในบ้านไม่สามารถทำซ้ำได้.

เครื่องจักรยอดนิยมในพื้นที่ที่มีการจราจรหนาแน่นสามารถสร้างรายได้จากที่ใดก็ได้ $50 ถึง $200 ต่อวัน ในวันหยุดสุดสัปดาห์, ในขณะที่เฉลี่ย $15 ถึง $30 ในวันธรรมดาที่ช้ากว่า.

ข้อกำหนดจะแตกต่างกันไปตามเมือง, แต่โดยทั่วไปคุณต้องการ:

• ใบอนุญาตประกอบธุรกิจทั่วไป.

• หนึ่ง ใบอนุญาตเครื่องจักรสวนสนุก/หยอดเหรียญ.

• หนังสือรับรองการเข้าพัก (บจก) สำหรับอาคารของคุณ.

• ใบอนุญาตสุราหรือบริการอาหาร (ถ้ามี).

โดยทั่วไป, เลขที่. เกมอาร์เคดส่วนใหญ่จัดอยู่ในประเภท “เกมทักษะ” อย่างไรก็ตาม, “เกมแห่งโอกาส” (โดยที่ผลลัพธ์จะเป็นแบบสุ่ม) ได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวด. เพื่อหลีกเลี่ยงการจำแนกประเภทการพนัน, มูลค่ารางวัลมักจะต้องอยู่ภายใต้ขีดจำกัดเงินดอลลาร์ตามกฎหมายโดยเฉพาะ.

ในขณะที่ธุรกิจค้าปลีกส่วนใหญ่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตขั้นพื้นฐาน, ก “ผู้ดำเนินการเส้นทาง” แบบอย่าง (วางเครื่องจักรในที่อื่น’ ร้านค้า) มักเกี่ยวข้องกับอุปสรรคในการแบ่งเขตน้อยกว่าการเปิดสถานที่สาธารณะเต็มรูปแบบ.